Зошто денес е важен персонализмот?

Ова е тешко и исцрпувачко време. Но исто така е точка на пресврт. Една идеалистичка генерација е во подем и копнее да го исполни духовниот вакуум кој ѝ го оставиja родителите. Опиплива е нивната желба за солидарност, за отфрлање на една индивидуалистичка култура.

Има многу луѓе и од десницата и од левицата кои ја изгубија довербата во институциите на слободата на говорот и отворената дебата - кои се основа на либералниот поредок. Тие сметаат дека слободата на говорот е само маска која ја носат елитите за да ја сочуваат својата моќ. Затоа произведуваат нешто што се нарекува „култура на откажување“, затоа мислат дека да се има став е исто што и насилството, затоа се обидуваат политички да ги уништат луѓето со кои не се сложуваат и тоа заради неколку твитови.

Го бранам либерализмот зашто мислам дека наш основен проблем се незнаењето и некомпетентноста, а не заговорот на некои елити. Светот е чудесно комплициран; на нашите системи им се неопходни реформи. Не мислам дека само еден поглед на светот може да ги сфати сите реалности или да понуди решенија.

Кога младите бараат расна еднаквост, одговорот на либерализмот е да ја штити слободата на говорот. Тие имаат сон. Либерализмот им нуди неутрален процес. И заради тоа уставот и основата на либерализмот мора да се дополни со моралноста на персонализмот.

Една од причините што Америка е толку лута е затоа што дехуманизацијата зема замав. Расизмот го сведува човечкото битие на неговата кожа.

Персонализмот е верување дека во срцето на секој успешен однос, секоја успешна организација и секое праведно општество, постои искрен и долгорочен напор да се согледа длабочината и комплексноста на секоја личност.

Персонализмот претпоставува конструкција на системи во која ја гледате и одгледувате целата личност - училишта во кои децата не се само мозоци на стапови; болници во кои пациентите не се само тела во кревети; градови во кои полицајците гледаат луѓе, а не злосторници; заедници во кои секоја личност се гледа како богата игра на меѓусебно вкрстени идентитети; економски системи кои на луѓето им даваат шанса да се остварат како креатори, како луѓе што заработуваат.

Персонализмот го проценува секој општествен аранжман според тоа колку води сметка за односите кои ги прошируваат видиците и длабочината на секоја душа. Оваа одвратна година можеби ќе се искупи ако успееме да ја завршиме со чувство на заедничка моралност и ако ја започнеме тешката работа за реформирање на сите наши институции со цел да ја следат таа моралност.

Автор: Дејвид Брукс

Извор: New York Times/International Report