САМО МОЈ СТАВ

На сите нас н ѝ  е добро позната реченицата: „Држава со ваква младина не треба да се грижи за својата иднина“. А сме се запрашале дали тоа може да се каже за денешнава младина? Дали тоа важи и за денешните млади генерации? За оние во кои што и јас самиот спаѓам.  По мас - медиумите секојдневно (а посебно во летниот период) н ѐ  „бомбардираат“ со кампањите за запишување на факултет и за студирање (на техничките науки, се разбира). Во последниве неколку години, повеќе од 90% од матурантите во земјава одлучуваат своето образование да го продолжат на некоја од високо образовните установи. Уписната политика во Република Македонија е таква што речиси секој може да се запише на факултет и да студира. Во изминативе години се отворија нови високо образовани установи, постојаните се проширија со дисперзирани одделенија, се зголеми квотата за запишување на студенти, така што сега имаме повеќе слободни места, отколку завршени срeдношколци. Нејсе. Европа н ѝ  забележуваш...

Во сите времиња и во сите земји, студентите биле сметани за слободоумни личности и важеле за една моќна и независна сила во општеството.  Од студентите се очекувало да имаат послободни и полиберални видувања за сите процеси во државата. Јавна тајна е дека многу власти се плашеле од моќта на процесите и промените што студентите биле способни да ги истакнат и да ги донесат на јавна сцена. Токму затоа, властите се обидувале (на овој, или на оној начин) студентите и студентските движења да ги стават под своја контрола. Влевање на страв, на стравопочит, на послушност, на ред и дисциплина внатре во студентските организации и движења се само дел од работите што биле правени од страна на властите. Целта била јасна – да се натераат студентите да ја почитуваат и да ѝ служат на власта. Власта на овој начин обезбедувала „млада и свежа крв“ чија подршка ѝ била од огромна корист, но и нови гласачи за време на изборите.  Студентите, многу пати наназад во историјата, со свои иницијат...

Генераторот на секојдневните инциденти кои се случуваат во Република Македонија е потхрануван од многубројни фактори. Овие фактори се од политичка, економска и пошироко општествена природа. Политиката која се води е причина за с è  поголемата поделеност, како на партиска, така и на национална основа. Од секојдневните партиски говори, изјави и прес конференции, само се потпалува и поттикнува етничката и верската нетрпеливост и нетолерантност. Сиромаштијата, невработеноста и социјалната беда на граѓаните се само дел од причините кои ја сочинуваат економската природа на кризата. Мерењето на довербата на граѓаните во институциите на системот, само н ѝ  покажува дека истата е или минорна или не постои, што пак е индикатор за севкупната криза во социјабилитетот.  Случувањата кои (за жал) н ѝ  се секојдневие, н ѝ  покажуваат дека во самото општество имаме и тоа како сериозни работи на кои е потребно да работиме заедно! Одговорно тврдам дека е подобро тие да се спречат...